Wat zegt je tarief over jou

door

‘Bij grote bedrijven verhoog ik mijn uurtarief, anders nemen ze me niet serieus.’ ‘Ik doe nu een klus voor een advocatenkantoor, nou die factureren zelf ook flink, dus ik heb mijn tarief verdubbeld.‘ ‘Het gaat om de waarde van een product: voor een groot bedrijf is een goede pay-off veel meer waard dan voor de lokale groenteboer.’

Hoe bepaal jij je tarieven? Het blijft interessant op daarover te spreken met mede-ondernemers. Hoewel wij zelf allang een modus hebben gevonden voor het bepalen van onze prijzen, blijf ik me verbazen over het gemak waarmee er gegoocheld wordt met prijzen. En hoe weinig kritisch de meeste klanten daarover zijn.

Wonderlijk vind ik het ook dat het morele dilemma dat wij hierin zo sterk voelen, kennelijk niet erg breed gedragen wordt. Zonder blikken of blozen worden prijzen verhoogd, uren verdubbeld en nutteloze acties aan offertes toegevoegd (‘vanmorgen onder de douche heb ik twintig minuten na staan denken over het creatieve concept, dus dat bereken ik wel door’). Doe je dat echt? Waarom?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

In gesprekken met ondernemers vraag ik altijd hoe ze dat verantwoorden. Niet alleen aan de klant, maar vooral ook aan zichzelf. Die spreekwoordelijke spiegel waar je af en toe eens een blik in moet werpen, is die er nog, of heb je die zorgvuldig afgedekt? Het levert me geïrriteerde reacties op, en soms ook verbaasde, omdat ik me hier zo mee bezighoud. ‘Als je klanten het betalen, wat is dan het probleem?’

Het probleem in deze ben ik zelf. En mijn zakenpartner. Wij kunnen het niet. We blijken een ouderwets soort moraalridders te zijn. Ik denk dat we op schimmels rijden. Misschien ruiken we ook wel een beetje muf, stoffig, ouderwets, naïef en niet commercieel. Maar is het dan echt zo gek dat wij niet willen sjoemelen met tarieven? Dat we niet bij het ene bedrijf een tekst verkopen en bij het andere bedrijf een gelijksoortige tekst voor het dubbele tarief?

Hoe groots ben je écht bezig?

En, over tarieven gesproken: hoever mag je gaan met je uurtarief? Geldt daarbij ook de regel dat je mag vragen wat je wilt, zolang de klant maar betaalt? Uurtarieven van honderden euro’s per uur, is dat ok? Een tekst van een A4’tje verkopen voor € 500? Misschien moeten wij gewoon niet zo moeilijk doen, en ook fijn geld naar binnen harken. Want er zijn klanten die het betalen, zonder met hun ogen te knipperen. En ze hebben niet eens in de gaten dat het krankzinnige tarieven zijn.

Uiteraard verdedigen veel ondernemers zich dan met de gevleugelde woorden: ‘Ja, maar ik lever kwaliteit en mijn klanten hebben veel aan mijn product/dienst. Voor hen heeft dit een grote waarde.’ Ja. Zo kun je het ook zien. Ik denk dan: ‘Van grote waarde is het als jouw product of dienst het verschil maakt tussen leven of dood. Als het een echt relevante bijdrage levert aan duurzaamheid, aan het klimaat, of aan het voortbestaan van bedreigde diersoorten. Als je iets fantastisch uitvindt waarmee we armoede, hongersnood of watertekort kunnen uitbannen.’ En zolang we niet écht groots bezig zijn, moeten we dat onszelf en onze klanten wellicht ook niet aanpraten.

Goed werk op kleine schaal

Begrijp me niet verkeerd: ik vind dat ik leuk, nuttig en interessant werk doe, waarbij ik een hoop mensen verder help. Maar het is niet life changing. Wel op kleine schaal, dat realiseer ik mij best. Met onze websites, teksten en trainingen helpen we op kleine schaal mensen verder. Om hun bedrijf op te bouwen, om naamsbekendheid te krijgen, om meer kennis te vergaren. En dat doen we graag. Heel graag. Daarvan genieten we iedere dag. Klinkt misschien wat stichtelijk, maar het is echt waar.

En geld verdienen, daar hebben we ook niets op tegen. Sterker nog, ik vind geld verdienen heel fijn. Dus nee, we zijn geen communistisch communicatiebureau. We hebben alleen wat moeite met geld verdienen om het geld verdienen. Om zoveel meer te nemen, gewoon omdat het kan. Wat vind jij?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *